Depresyonda olan hasta 56 gün boyunca uyudu: Donmuş üzereydi bilimin grup çalışmasının ve sabrın zaferi

Samsun’da yaşayan 26 yaşındaki genç bayan, sırf depresyon geçmişi bulunmasına karşın şuur kaybı şikâyetiyle birinci olarak ilçe hastanesine getirildi. Şuuru kapalı halde hastaneye kaldırılan genç hasta burada 32 gün boyunca hastanede yatırıldı. Hastaya sayısız tetkik yapıldı lakin neden bir türlü uyanmadığı, gözlerini açmadığı, konuşmadığı anlaşılamadı. Sonrasında hasta Ondokuz Mayıs Üniversitesi (OMÜ) Tıp Fakültesi Hastanesi sevk edildi. Burada OMÜ Tıp Fakültesi Dahili Tıp Bilimleri Kısmı, İç Hastalıkları Anabilim Kısmı Dr. Öğr. Üyesi Özgür Kılıç tarafından hasta ağır bakımda izlenmeye başladı.

Hastanın 56 gün boyunca hiçbir uyarıyı yanıtlamadığını söyleyen Dr. Öğr. Üyesi Özgür Kılıç, “Bize sevk edildiğinde ağır bakımda izlemeye başladık. Hasta gözlerini açmıyor, ağrılı uyaranlara dahi cevap vermiyor, adeta kaskatı kesilmiş formda yatıyordu. Tüm nörolojik, metabolik, enfeksiyöz, toksik ve endokrin tetkikler olağandı. Sayısız ihtimali dışladık ancak nedenini bulamadık. Organik bir bozukluk yoktu fakat hasta adeta ‘donmuş’ üzereydi. O noktada bunun psikiyatrik bir durum olabileceğini düşündük. Durumu psikiyatri, nöroloji ve ağır bakım uzmanlarının ortak değerlendirdiği bir kurul ile ele aldık. Tüm bulguları birlikte kıymetlendirerek, bunun bir katatoni tablosu olabileceğine karar verdik. Katatoni, birtakım ağır psikiyatrik hastalıklarda görülebilen ve kişinin konuşmaması, hareket etmemesi, etrafla tüm bağını koparması üzere belirtilerle ortaya çıkan bir durumdur. Bilhassa ağır depresyonlarda bu tablo gelişebilir. Dışarıdan bakıldığında şuuru kapalı üzere görünür ancak aslında içeride bir cins ‘donma hali’ yaşanır. Literatürde bu kadar uzun süren katatoni hadiseleri bildirilmiştir ancak bu kadar ağır ve tedaviye gecikmiş olgular epey enderdir. Biz de bu tabloya geç kalmadan müdahale ettik. EKT (elektrokonvülsif terapi) tedavisine başladık. 56. gün, 5. seansın akabinde bir sabah gözlerini açtı. Bize baktı, yemek yedi. O anı tanım etmek sıkıntı. Bu hadise bize şunu gösterdi: Depresyon yalnızca üzgün olmak değildir. Bazen insanı büsbütün susturabilir, durdurabilir. Bu, sırf tıbbi değil, tıpkı vakitte insani bir umut öyküsüydü. Bilimin, takım çalışmasının ve sabrın zaferiydi” dedi.